Vandaag stond er een grote rit op het programma. 355km richting het meest zuidelijke punt van IJsland.
Seljalandsfoss
Na terug een stevig ontbijt, zijn we met z'n allen in de auto gestapt om de zuidkust van IJsland te gaan verkennen. We moesten direct al 125km rijden richting een reusachtige waterval. Op zich is het landschap ons in IJsland ondertussen wel wat bekend. Het is na een tijdje wel wat meer van hetzelfde. Verlaten bruine graslanden, met veel stromend water. En alles plat, behalve plots sterk uit stekende pieken en bergen. Wel fascinerend om te zien en moeilijk te begrijpen hoe dit landschap zich zo heeft kunnen vormen. Soms kom je ook voorbij rokende stukken aarde waar soms zelfs precies een fabriekje op gebouwd is.
Maar toen we richting deze grote waterval reden zagen we ze al van in de verte. Volgens de informatie zou je erachter door kunnen wandelen, maar 'je kon wel wat nat worden'. Wel neem dat maar letterlijk.
Er waren er maar 3 slimme bij vandaag. Lennert en Senne die mooi aan de kant zijn blijven kijken, en Frouke die haar waterdichte skibroek en waterdicht vestje aangetrokken had. De rest druipte gewoonweg, met een natte jeans en natte jas tot gevolg. En het ergste: we zijn er zelfs niet achter door geraakt. De wind was zo hevig dat de nevel van de waterval omgezet werd in hagel en dit prikte enorm in je gezicht. De mensen die wel rond gingen waren gewoon waterkiekes. Wij zijn relatief ver gegaan, maar wel teruggedraaid. Het was wel enorm indrukwekkend. We zijn daar dan nog een kleine wandeling gaan doen, want er waren 4 watervallen vlak bij elkaar.
Skógafoss
Nadien zijn we ongeveer 30km verder gereden naar de volgende waterval. Deze vonden we persoonlijk nog wel indrukwekkender. Je kon met een grote trap van 527 treden rechts van de waterval helemaal tot boven gaan, en vervolgens met een pad de rivier met ontelbare kleine watervallen omhoog volgen. Dit pad was 7,5km, maar we hadden na 30 min nog maar 1,5km gedaan, dus zijn wijselijk na 2km terug gedraaid. Nadien hebben we beneden nog een mooie foto genomen.
Dit zijn een paar zichten boven de rivier langs het pad. Vervolgens hebben wij en Frouke en Senne nog een mooie foto genomen.
Dyrhólaey
Dan zijn we nog eens 30km doorgereden naar de zwarte stranden en de rotsforrmaties aan het meest zuidelijke punt van IJsland. Alleen de wind was niet normaal. Het was precies of onze hele bus ging kantelen van de wind als ze stil stond. Zo een sterke wind heb ik nog in heel mijn leven niet gevoeld. Niet normaal.
De meisjes hoopten hier Puffins of papegaaiduikers te zien, de lokale volgens die hier in april beginnen te nestelen, maar we hebben er spijtig genoeg geen enkele gespot. Kelly las wel dat de 1e gezien waren vandaag, maar ja... volgende keer misschien.
DC-3 vliegtuig wrak
24 november 1973 is het Amerikaanse vliegtuig neergestort vlakbij Vik gecrashed. En we zijn dit gaan bezichtingen met een busje, want anders was het een wandeling van 45 minuten enkel. In het beste geval. Maar zoals hierboven beschreven, de wind was heftig, ijskoud en sneed door alles door. Vandaar het busje. Het was leuk aangezien de chauffeur zowat elke taal op aarde sprak tegen iedereen. Tegen ons Nederlands, dan Frans, Spaans, Italiaan, Chinees, Japans en zelfs Hindo-Indisch. Dat was fascinerend.
Achteraf gezien was het wel heel duur voor wat het was, en zouden we dit niet terug doen, maar goed. Je bent hier nu.
Terug naar het hotel
Na het vliegtuig moesten we nog 170km rijden, of zo'n 2,5h. de wegen zijn hier niet zoals in België, en je mag hier maar 90, alhoewel zelfs grote bussen en camions je voorbij steken als je 90 rijdt. Iedereen rijdt hier dus 105 ongeveer, maar dan nog duurt het wel lang.
En dan met de 2h verschil, zouden we pas om 18h30 terug zijn. We hadden dus allemaal honger. Aan het hotel was een Thai met hele hoge scores, en die maakte het ook waar.
Spa
Na het eten zijn we nog even met de kids naar de Spa gegaan in het hotel. Even relaxen in het (hele) warme water. Super ontspannend.
Morgen gaan we een relaxed dagje tegemoet met heel weinig kilometers.
